Ses, Dipsiz Kuyuda Deviniyor…

Ses, Dipsiz Kuyuda Deviniyor…

Hayat, hayatlar

Yaşam ve yaşamlar koca birer anlam denizi

Bir türlü gerçek sahibinin bulunmadığı, hikayelerle dolu

Şimdilerde çok derinden sesleniyorlar,

Kulaklar ise kapalı,

Kime göre neye göre… denilen…

Bazı insan hayatı kendine zehreder,

Sonra mı? geçer karşısına suçlu arar

Bazısı da heyecan kattığını düşünür,

Sonra… melankoliye bağlar

Her şeyi kendi yapar,

Sonra mı? kucağında bir çocuk, serseri mayın gibi dolanır…

Oysa an-da, kocaman bir mükemmellikte devinir

Görmedikçe gözler,

Hissetmedikçe duygular,

İnsan sağırlaşır, içine kapanır, duymaz olur…

Sonra Tanrı’dır suçlu “KADER KAVRAMINDAN” dolayı

Oysa oluş zaten hazırdı; “DİLEKLERE” cevap vermeye…

Sorun hikayenin özünde değil!

Ne protagonist hazır ne de antagonist direnmekte

Tetikleyici olay desen yanlış kurulmuş

Eylem ve çatışma desen ilk satır olmadığından koca bir hiç,

Olmayan bir girişin, gelişmesi olmayacağı gibi,

Sonuç olması zaten koca bir aldatmaca…

Oysa zaman zaman ses gelir,

Nereden mi? Dipsiz derin kuyulardan,

Arz talep arar, huzur huzuru sorar,

Pişmanlıklar, entel bir entrikanın düşünde devinir

Gelecekten beklenti çok, hem de olmayacak kadar…

İnsan suya sadece çölde değil,

Asıl derenin kenarında,

Akan ırmakların seyrinde,

Şelalelerin ihtişamında,

Denizin dalgaların yüksekliğinde arar,

Hazzı, arzuyu, tutku ve hatta sevki…

Oysa her şey içeriden dışa doğru akar…

Mehmet Aydemir 25.06.2025 saat: 12:51